Friendtalkative Podcast

EP692 Special Formula ชีวิตของเราไม่มีทางเรียนรู้จากความล้มเหลวได้ทั้งหมด

ข้อความทวิตจาก James Clear ได้เขียนข้อความไว้ว่า "เรียนรู้จากผู้คนให้มาก คุณไม่มีเวลาพอที่จะสร้างความล้มเหลวให้กับตัวเองหรอก เรียนรู้ประสบการณ์จากเขาเหล่านั้น เพราะคุณไม่สามารถมีพรสวรรค์ได้เลย หากคุณไม่ฝึกฝนมัน"

- เวลาในชีวิตกำลังเดินไปอย่างต่อเนื่อง หากเราลองคำนวณเวลาที่เรามีในแต่ละวัน เราจะพบว่า เราใช้เวลานอนไป 7-9 ชม. ใช้เวลากินข้าวประมาณ 1 ชม. เราจะมีเวลาเหลือแค่ 14-16 ชม.

- แล้วลองคิดดูว่าเราปล่อยเวลาทิ้งไปกี่วัน กี่เดือน และกี่ปี หากเราทำสิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้ มันจะส่งผลให้เราอีก 10 ปีข้างหน้า ให้เราลองสอบทานเลยว่า ก่อนหน้านี้ 10 ปี เราตั้งคำถามอะไรไว้บ้าง

- หากเราเรียนรู้จากประสบการณ์ของคนอื่น เราจะย่นย่อเวลาไปได้มหาศาล เพราะเราไม่จำเป็นจะต้องลองผิด ลองถูกไปเรื่อย ๆ เพราะทุกเหตุการณ์ล้วนเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีวันจบสิ้น

- พรสวรรค์เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝน หากเราค้นพบว่าเรามีพรสรรค์อะไร ก็เนื่องมาจาก ความตั้งใจจริง กับความไม่ลดละเลิก สิ่งนี้ทำให้พรสวรรค์ในแต่ละเรื่องเกิดขึ้นได้ แล้วมันก็ไม่มีอะไรจะมาขวางทางเราได้เลย

- จงเรียนรู้ที่จะฝึกฝนตนเองตั้งแต่วันนี้ ฤกษ์งามยามดีที่สุดไม่ใช่วันที่ของโชคลาภใด ๆ แต่เป็นวันที่เราเริ่มต้นที่จะทำความดี มันเป็นวันของการเปิดใจรับรู้สิ่งที่เราไม่เคยได้เรียนรู้มาก่อน นั่นแหละจึงเป็นการกำหนดอนาคตของเราเอง

EP691 Book Talk หนังสือ Millionaire Teacher

หนังสือ Millionaire Teacher: The Nine Rules of Wealth You Should Have Learned in School ของ Andrew Hallam

- ไม่มีทางลัดสำหรับการเงิน แต่เรามีทางตรงที่เราจะไม่ต้องอ้อมไปไหนไกล นั่นคือการลงทุน

- หากการลงทุนเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนหลายคนนึกถึง แต่หนังสือเล่มนี้ได้เน้นย้ำอย่างยิ่งว่ามันคือสิ่งแรกที่ควรคิด

- ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนใด ๆ ก็ตาม ตั้งแต่กองทุน ตราสารหนี้ และหุ้น ทุกสิ่งล้วนแต่บอกเป็นสิ่งเดียวกันว่า หุ้นคือสิ่งที่ให้ผลตอบแทนชนะในระยะยาว

- เมื่อคุณกำหนด และวางแผนสิ่งใดก็ตาม อย่าพยายามออกนอกแผนการไปมาก เพราะไม่เช่นนั้นเราก็จะไม่สามารถเรียนรู้ได้ว่าวินัยทางการเงินเป็นอย่างไร

- อย่าลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ผลตอบแทนการลงทุนเราจะน้อยลงอย่างมาก ถ้าหากว่าค่าธรรมเนียมของเราสูงกว่า 0.5% ซึ่งถ้าหากว่ามีก็ไม่ควรเกิน 1% อย่างเด็ดขาด

EP690 Deep Conversation ครอบครัวทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อยแต่มันบั่นทอนเรามาก

มีคนมาปรึกษาว่า หนูมีเรื่องจะปรึกษา คือว่าครอบครัวมีปัญหากัน มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก พ่อแม่ก็เอามาเป็นปัญหาใหญ่ในครอบครัว แม่ก็ชอบบอกว่าลูก ก็คือพี่สาวของหนูชอบเข้าข้างพ่อ พ่อก็ชอบว่าแม่ ต่างคนต่างแบบว่ากัน แล้วทำให้เป็นเรื่องใหญ่ หนูก็เป็นคนแบกความรู้สึกทั้งหมด หนูกลัวเขาจะคิดมากทั้งคู่ แม่ก็ด่าพี่ว่าเข้าข้างพ่อ แม่ก็เลยเดินหนีออกจากบ้าน ไปหาพี่ชายอีกคน พี่ชายหนูก็มีเรื่องเครียดเหมือนกัน ทำให้ยิ่งเครียดมากขึ้น เพราะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น 2-3 รอบแล้ว แม่ก็ชอบดื่มเบียร์ พ่อก็ชอบใช้อารมณ์ ครั้งที่แล้วหนูก็เดินตามไปบ้านพี่ แม่ชอบเดินออกไปจากบ้าน หนูอยากจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ ที่ต้องมาคอยห่วงความรู้สึกแต่ละคน แต่คนในบ้านไม่เคยที่จะห่วงความรู้สึกหนู หนูก็เครียดเรื่องเรียนอยู่แล้ว หนูเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว บอกใครไม่ได้ หนูควรที่จะทำยังไงคะ หนูควรปล่อยวาง หรือทำไงดีคะ ตอนนี้หนูก็รู้ว่าควรอดทน หนูพยายามบอกตัวเองค่ะ เพราะถ้าวันนี้ทะเลาะกัน พรุ่งนี้ก็อาจจะดีกัน แล้วอีกวันก็อาจจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิม มันคงอาจจะเป็นเรื่องที่หนูยังไม่เข้าใจพ่อแม่ แต่เดี๋ยวสักพักหนูคงจะเข้าใจเองค่ะ ขอบคุณพี่มาก ๆ นะคะ

- ปัญหาทุกสิ่งต้องแก้ที่เหตุ แล้วเหตุก็อยู่ที่ตัวเราเองกันทุกคน ไม่ได้อยู่ที่คนอื่น ส่วนคนที่ชอบโทษคนอื่นแปลว่าเขาเหล่านั้นกำลังแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

- คนส่วนใหญ่มักจะเพิกเฉยปัญหาไป แล้วก็ทำให้มันแย่ลงด้วยการเปลี่ยนแปลงสิ่งอื่น เพื่อที่จะไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเราเอง ซึ่งต่อไปปัญหาก็ยังคงสถิตอยู่ที่เดิม

- หากเราไม่เข้าใจเหตุและผล เราอาจจะมองว่าวันนึงทะเลาะกัน วันนึงก็คงจะดีกัน แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าเราทะเลาะเพื่อปรับความเข้าใจ อันนี้ดี แต่ถ้าทะเลาะเพื่อระบายอารมณ์ อันนี้ไม่ดีแน่นอน

- เหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของเราคืออะไร เราต้องการจะป่าวประกาศให้คนในครอบครัวเข้าใจเรารึเปล่า หรือเราต้องการให้ทุกคนมีความสุข เจตนาของเราคือตัวกำหนดความรู้สึกมวลรวมของบ้านได้ดีที่สุด

- สังคมสมัยนี้ขาดการตระหนักรู้ในเรื่องครอบครัวไปมาก เรามีแฟนเพื่ออะไร และเรามีลูกเพื่ออะไร หากเรามีแฟนเพียงเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง เราก็คงมีชีวิตที่โดดเดี่ยวในบั้นปลาย เพราะเราก็คงมองลูกแบบเดียวกัน

EP689 Special Formula เน้นย้ำตัวเองด้วยคำว่าแล้วมันจะผ่านไป

ข้อความทวิตจาก Mark Manson ได้เขียนข้อความไว้ว่า "จงเน้นย้ำตัวเองในทุกวันว่า สิ่งนี้ก็เช่นกันแล้วมันจะผ่านพ้นไปในสักวันหนึ่ง"

- มันเป็นคำที่กินใจที่สุดคำหนึ่งในชีวิต เพื่อเป็นการฝึกปล่อยวางที่จิตใจว่า ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์มันก็ล้วนแต่ต้องล่วงเลยผ่านไป

- ไม่มีสิ่งใดคงทนและถาวร โลกใบนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยการเปลี่ยนแปลง ผู้ที่จะอยู่บนโลกนี้ได้อย่างสง่างาม คือผู้ที่ยืนหยัดต่อสู้กับความแปรผัน

- หากเราไม่สามารถรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝันได้เลย ชีวิตเราก็จะขาดการตระหนักรู้ในเรื่องสัจธรรม เพราะชีวิตไม่ได้เป็นไปตามสิ่งที่เราอยาก แต่เป็นไปตามสิ่งที่มันควรจะเป็น

- วันนี้ที่เราทุกข์ใจหรือทุกข์กาย จงจดจำไว้เสมอว่า วันนี้จะผ่านไปแน่นอน รวมถึงความสุขที่เอ่อล้นในจิตใจของเราเอง ก็ล้วนแต่ต้องจางหายไปสักวันหนึ่ง อยู่กับปัจจุบันจะทำให้เข้าใจ

- เมื่อชีวิตเป็นค่าเฉลี่ยของสิ่งที่เรากระทำในทุกวัน หากเราย้ำตัวเองด้วยท่าทีของความเบาสบาย ชีวิตเราก็จะเบาสบาย มันอยู่ที่เราแบกหรือวางมันลง หากหนักเกินก็วางลงไปบ้างก็แค่นั้นเอง

EP688 Book Talk หนังสือ How We Learn

หนังสือ How We Learn: The New Science of Education and the Brain ของ Stanislas Dehaene

- การเรียนรู้จะไม่มีวันจบสิ้น หากเราปรารถนาที่จะให้ความรู้นั้นเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น เราก็จำเป็นจะต้องเปิดประสบการณ์ตลอดเวลา

- อนาคตการเรียนรู้จะเปลี่ยนรูปแบบไป หากว่าเราไม่ยอมปรับตัว เราอาจจะสู้หุ่นยนต์หรือว่า AI ไม่ได้ ซึ่งเราต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ

- สมองทำหน้าที่เป็นฟองน้ำ มันอยู่ที่เราซึมซับอะไรบ้างในช่วงวัยเด็ก หากว่าวัยเด็กเป็นวัยที่สมองจะเจริญเติบโตสูงที่สุด จึงต้องระมัดระวังอย่างยิ่งในการขบคิด

- นักเรียนที่ดีจำเป็นจะต้องเจออาจารย์ที่ดี หากว่าเรามีบุคลากรที่เป็นตัวอย่างที่ดีให้ไม่ได้ เราอาจจะพบเจอปัญหาที่ตามมามากกว่าที่เราคาดคิดเอาไว้เยอะมาก

- ศาสตร์ทุกแขนง กำลังระดมทุกสรรพสิ่งเพื่อให้มนุษย์มีการเรียนรู้ที่ง่ายดาย และยั่งยืนมากที่สุด ซึ่งมันจะเป็นทางออกเดียวที่เราจะสามารถดำรงเผ่าพันธุ์ที่ชาญฉลาดที่สุดไว้ได้รึเปล่า

EP687 Deep Conversation ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้แล้วเหนื่อยกับทุกสิ่งอย่างบนโลก

มีคนมาปรึกษาว่า คือเราเป็นคนที่ไม่ชอบคนเยอะ ๆ ไม่ชอบอยู่กับผู้ชาย หรือต่อหน้าคนเยอะ ๆ มันทำให้เราอึดอัดมาก รู้สึกกลัว เราไม่ชอบคนเซ้าซี้ น่ารำคาญ น่าเบื่อ บางทีเราก็คิดว่าอยากตายแบบเงียบ ๆ หรือนอนไหลตายไปเลยจะดีกว่ารู้สึกเหนื่อยมาก ทำไมเราต้องมาแบกรับ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของเรา เราแค่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่ไม่ชอบการไปไหนมาไหนคนเดียว แล้วเราเหมือนเป็นคนอ่อนไหวกับคำพูดของผู้คนง่ายมาก เรามีพ่อแม่ครบนะ แต่เรารู้สึกว่ามันยังไม่พอ มันไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยของเราเลย เหมือนเราสร้างตัวตนเพื่อปิดบังความรู้สึกจริง ๆ ของเรา แต่คนอื่นไม่คิดว่าเรารู้สึกแบบนี้จริง ๆ เขาเห็นว่าเราร่าเริง แต่เขาไม่รู้ว่าเราโคตรเศร้าเลยอะ เราโดนคนที่รักมาก ๆ พูดแทงใจเราตลอด มันทำให้เรารู้สึกแย่ เสียใจ มันเหนื่อยมากเลยนะ ทำดีเพื่อคนอื่น แต่เขาไม่ได้สนใจเราเลย เราเหนื่อยมากจริง ๆ เราพยายามไม่เก็บคำพูดคนอื่นมาคิดแล้ว แต่มันไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลย บางอย่างมันก็พูดออกมาไม่ได้ เราไม่อยากอยู่ เราไม่ไหว

- คำถามที่ควรตั้งคือ เราจะทำอย่างไรให้หายเหนื่อย และชีวิตที่แท้จริงมันควรจะเป็นแบบไหนกันแน่ เพราะบางทีเราก็สับสนระหว่างชีวิตจริงกับชีวิตในฝัน

- อย่าลืมว่าชีวิตไม่ได้ออกแบบเหมือนการวาดรูปไปซะทั้งหมด แน่นอนว่าชีวิตเป็นเหมือนสมุดบันทึกประจำวัน มันอยู่ที่เราเขียนอะไรไปในนั้น แล้วเรารับสิ่งที่เราเขียนได้รึเปล่า

- ยิ่งเราบ่น หรือก่นด่าโชคชะตาบ่อยครั้ง เช่น การมองว่าโลกนี้ไม่ใช่พื้นที่สบาย การมองว่าครอบครัวอยู่กันครบแล้วแต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี หรือว่าเรามีทุกอย่างครบแต่ยังรู้สึกขาด นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ

- โลกนี้ไม่มีคำว่าพื้นที่สบายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว โลกใบนี้คือสังเวียน มันคือความท้าทาย และความพยายามเพื่อพยุงตัวเองขึ้นอยู่ตลอดเวลา หากเราอยู่เฉย ๆ ทุกสิ่งจะกัดกินชีวิตเรา โดยเฉพาะระบบทุนนิยม

- จงเรียนรู้ที่จะตั้งคำถาม แสวงหาคำตอบ แล้วจะพบเจอคำตอบเอง เรียนรู้ในชีวิตประจำวัน และที่สำคัญความตายไม่เคยมาบอกว่ามันคือทางออกของชีวิต ตายคือเปลี่ยนผ่าน ไม่ใช่การจบสิ้น แล้วมันคือความจริง

EP686 Special Formula ความย้อนแย้งของการโฟกัสไปในความโชคดี

ข้อความทวิตจาก James Clear ได้เขียนข้อความไว้ว่า "ความย้อนแย้งของการโฟกัส เปรียบเสมือนการเคลื่อนไหวอย่างกล้าหาญไปยังที่หนึ่ง โดยที่ไม่เพียงแค่เพิ่มโอกาสในการจะไปถึงที่หมายนั้น แต่หมายถึงได้เพิ่มโอกาสของการได้รับรางวัลจากความไม่คาดฝัน ในระหว่างเดินทางไปด้วยเช่นกัน จงสร้างโอกาสที่ดี และโอกาสที่ดีจะเข้ามายังทางเดินนั้น โชคดีเพิ่มขึ้น ถ้าเราโฟกัสที่ความโชคดีนั้นน้อยลง"

- ถ้าเรามองกันให้ละเอียดถี่ถ้วน เราจะพบว่าทุกสิ่งปรากฏเพื่อให้เราได้ตระหนักรู้เท่านั้น การโฟกัสไปที่ความสำเร็จมาก อาจจะทำให้เราประสบความสำเร็จน้อยลง

- ลองเรียนรู้ที่จะโฟกัสที่คุณสมบัติที่เราจะประสบความสำเร็จจะดีที่สุด มันเหมือนเป็นความย้อนแย้งจากความรู้สึก แต่ถ้าเรามองกันดี ๆ เราจะเข้าใจได้เอง

- เปรียบเสมือนความสุข ถ้ายิ่งเราไปตามหาความสุข เราจะยิ่งไม่พบเจอความสุข แต่กระนั้นเมื่อเราปล่อยวางความสุขได้อย่างแท้จริง ความสุขจะปรากฏขึ้นเองภายในใจ

- ยิ่งตามหายิ่งห่างไกล คำนี้ใช้ได้จริง กับสิ่งที่มันเป็นนามธรรม เพราะความรู้สึกไม่สามารถตามหาได้จากที่ใดที่หนึ่ง เพียงแต่เราแค่เข้าใจว่า มันอยู่ที่เดิมมาตลอด แค่เรามองไม่เห็นมัน

- ทั้งนี้ โอกาสที่ดีจะเข้ามา ถ้าเราสนใจโอกาสที่ดีน้อยลง ยิ่งเราหมั่นก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เราจะพบเจอโอกาสที่ดี และไม่ดีเต็มไปหมด กระนั้น จงเรียนรู้ว่าควรเลือกโอกาสใดเข้ามายังชีวิตเรา

EP685 Book Talk หนังสือ The Price You Pay for College

หนังสือ The Price You Pay for College: An Entirely New Road Map for the Biggest Financial Decision Your Family Will Ever Make ของ Ron Lieber

- ถ้าใครก็ตามกำลังมีปัญหาเกี่ยวกับการส่งลูกเรียนหนังสือ ปัญหานี้จะเบาบางลงถ้าเราได้เปิดใจว่าการศึกษาในสถาบันเป็นทางเลือกมากกว่าเป็นทางหลัก

- เงินในชีวิตสำคัญกว่าการศึกษา นี่คือสิ่งที่เราควรจะตั้งกรอบเอาไว้เป็นอันดับแรก เพราะมีหลายครอบครัวยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อการศึกษามาตลอดเวลา

- ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของการเรียน อาจจะมากกว่าหลายล้านบาท แต่แน่นอนว่าสิ่งที่เราได้กลับมาคือการเริ่มต้นวัยทำงานด้วยเงินเดือนหลักหมื่น ซึ่งมันไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไร

- ถึงแม้ว่าเราจะเป็นคนที่มีมุมมองแบบการศึกษาต้องเป็นอันดับหนึ่ง นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดอะไร แต่ให้เรามองแบบเปิดใจว่า เด็กจะได้อะไรจากการเรียนในสถาบันมากกว่าการเรียนนอกสถาบันรึเปล่า

- ทั้งนี้ เราควรจะแยกระหว่างการเรียนรู้ออกจากโรงเรียน เพราะโรงเรียนไม่ใช่แหล่งความรู้อีกต่อไป ถ้าเราต้องการความรู้เราอาจจะต้องหาความรู้ทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งโรงเรียนอาจจะเป็นการเข้าสังคมเสียมากกว่า

EP684 Deep Conversation โดนคุกคามทางเพศติดต่อกันหลายครั้งแถมคนรอบข้างไม่ค่อยช่วยอะไร

มีคนมาปรึกษาว่า สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ายังรับปรึกษาอยู่รึเปล่า แต่ขอแค่เราได้เขียนระบายสิ่งที่เราเจอก็เพียงพอแล้วค่ะ เราอายุ 21 ปีค่ะ ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว เราเป็นคนที่โดนคุกคามทางร่างกาย สายตา และคำพูดมาตลอด ครั้งแรกตอน ม.ปลาย ช่วง ม.4 คนละแวกบ้านเราที่อยู่ซอย 1 เราอยู่ซอย 2 เขาดักรถเราเพื่อลวนลามเราค่ะ ตอนนั้นเราโดนลูบทั้งตัว จากที่คิดว่าตัวเองเก่ง แต่เรากลับตกใจจนทำอะไรไม่ได้ มันไม่ถึงกับลวนลามทางเพศ เพราะมันแค่ภายนอก เราบอกแม่แต่แม่กลับพูดว่าเขาแก่แล้ว ไม่อยากมีปัญหา ไม่ต้องไปอะไร นั่นคือครั้งแรกค่ะ ครั้งที่สอง เราโดนโรคจิตมายืนมองเรา แล้วก็เหมือนกำลังช่วยตัวเองอยู่หน้าบ้านเรา เราบอกแม่อีกครั้ง แต่แม่กลับมองเป็นเรื่องตลก เอาไปพูดเล่าให้ทุกคนฟังแบบตลก ขำ ๆ ว่าเราโดนโรคจิตช่วยตัวเองใส่หน้า ครั้งที่สาม เกิดจากคุณครูที่สอนเราตอน ม.6 เราไว้ใจเขามาก เขาสอนเรา สนิทกับเรา ส่วนตัวเขาก็มีลูก มีภรรยาแล้ว และเรากับลูกเขาก็รู้จักกัน วันนั้นเราอยู่ ปี1 เพิ่งกลับมาเยี่ยมที่โรงเรียนเก่า เขาบอกว่าจะพาเราไปทำธุระเกี่ยวกับเรื่องเรียน เพื่อนเราก็ไปด้วย นาน ๆ ทีได้เจอกันก็เลยจะเลี้ยงข้าว เราสงสัยตั้งแต่ที่เขาบอกว่าทำไมเราถึงใส่ชุดนักศึกษา เราก็บอกจะไปเจอที่โรงเรียนเก่า เขาก็ขอมารับเรารอบนอก เราก็โอเค ในขณะที่อยู่บนรถ เขาเอาแต่ถามเราว่า เรามีแฟนรึยัง มีอะไรกับแฟนรึยัง เงินที่ครอบครัวให้พอรึเปล่า แล้วเขาก็ขับวนไปจอดที่บ้านของเขา ตอนนั้นเกือบ 2 ทุ่มแล้ว เขาปิดบ้านแน่นหนามาก ๆ เรียกได้ว่าขังเราไว้ในห้องของเขา เขาเสนอให้เรามีอะไรกับเขา ลองกับเขา แล้วอยากได้อะไรเขาจะให้หมดเลย ตอนนั้นเราพยายามมีสติสุด ๆ เราเอาแต่ปฏิเสธแล้วจะโทรเรียกตำรวจ จนเขาปล่อยเราค่ะ ระหว่างทางที่เขาขับพาเราออกมา เขาเอาแต่ย้ำว่าจะไม่ให้เขาจริง ๆ เหรอ แต่ถ้ายืนยันว่าจะไม่ให้ ครั้งนี้เราห้ามไปบอกใครได้ไหม แต่เราตัดสินใจบอกแฟนค่ะ แฟนเราแก่กว่าเรา เขาอายุ 26 ปี แต่แฟนเรากลับเอามาพูดเล่นว่า ทำไมไม่ลองให้เขาไปล่ะ จะได้มีคนเลี้ยง หลังจากนั้นเราก็ทนมาตลอดค่ะ เพราะคิดว่าทุกคนคงช่วยอะไรเราไม่ได้ จนเราขึ้น ปี 2 เราโดนเพื่อนของลุงคนแรกที่ลวนลามเรา ฉุดแขนเราหน้าเซเว่นปากซอย คนแถวนั้นเห็นแต่กลับไม่ช่วยอะไรเราเลย จนมีป้าที่รู้จักแม่มาต่อว่าให้ หลังจากนั้นเขาก็ไม่มาวุ่นวายกับเราอีกเลย เขาคงจะอายที่โดนพูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้ค่ะ ล่าสุดเมื่อตอนต้นเดือนที่ผ่านมา เราโดนคนในซอยบ้านเดียวกัน ขับรถมาจอดบางทีก็ชะลอรถ เพื่อมาแอบมองเรา มากสุดคือทำแบบนี้ 6 ครั้งต่อวัน ในซอยบ้านเราทุกคนจะปิดบ้านไว บางคนก็ทำงานกลับมืด ไม่มีที่พึ่งพาเลยค่ะ ก็เลยลองบอกแม่อีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้มาคือ เขาคงเป็นห่วงเราก็เลยทำแบบนั้น หลังจากนั้นเราก็เหมือนคนบ้าไปเลยค่ะ เราจะไม่สามารถที่จะอยู่ในที่ที่คนเยอะได้ ไม่สามารถแต่งตัวเหมือนผู้หญิงทั่วไปได้ ก่อนจะออกจากบ้าน เราจะคิดวิตกตลอดว่า ชุดที่เราใส่มันรัดกุมดีแล้วรึเปล่า เราจะปลอดภัยใช่ไหม จนคืนวันนี้ แฟนเราต้องไปเป็นทหารเกณฑ์ค่ะ ทางผู้ใหญ่นัดให้ไปเลี้ยงส่ง เราก็ไปด้วย แบบที่เราตกลงที่จะไป เพราะว่าเป็นคนที่รู้จักทั้งนั้น แต่มันกลับกันค่ะ เรารู้สึกไม่เป็นตัวเอง หงุดหงิด กลัว ไม่สบายใจ ตลอด 4 ชม. เรามีอาการแย่ลงเรื่อย ๆ กลับมาถึงบ้าน แฟนก็ต่อว่าเรา พูดทำนองว่า มึงเป็นอะไรมากมาย เราก็อธิบายค่ะ อธิบายทั้งน้ำตาว่าเราเป็นอะไร ที่ผ่านมาเราเจออะไร แล้วเราเองก็รู้ตัวว่าเราเริ่มผิดปกติ แต่คำตอบที่ได้คือ เขาบอกเราไม่มีหลักฐาน ถ้าเกิดขึ้นจริงก็ต้องมีหลักฐาน เราแค่หาข้ออ้างมาทำให้เขาดูแย่ คำพูดเราฟังไม่ขึ้น เป็นเรื่องไร้สาระมาก ๆ ยิ่งฟังเขายิ่งรู้สึกแย่ รู้สึกทุกข์ เขาบอกไม่อยากจะพูดให้เรารู้สึกแย่ แต่เราทำตัวเองทั้งนั้น ตอนนี้เรามืดแปดด้านเลยค่ะ เราปรึกษาที่บ้านก็ไม่ได้ ปรึกษาแฟนก็ยิ่งแล้วใหญ่ เหมือนเราผิดที่ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เราผิดที่ไม่ดูแลตัวเอง ผิดที่ไม่เคยมีหลักฐาน ผิดที่เอามันมาใส่ใจ เราไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้แล้วค่ะ ตอนนี้เราคิดว่าเราไม่เหมาะที่จะอยู่กับใครเลย ไม่มีใครช่วยเราได้ เรากลัวไปหมดเลยค่ะ แต่ก็ยังพอมีสติที่จะรู้ว่า เราควรไปพบแพทย์เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง เพื่อตัวเราเอง แต่ลึก ๆ เราก็ยังไม่เข้าใจว่าเราผิดอะไร ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ

- ปัญหาที่เรากำลังเจอ ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ทุกสิ่งกำลังมาจะส่งสัญญาณว่า เราควรเร่งปรับตัวให้เร็วที่สุด มองโลกนี้เหมือนของขวัญที่กำลังมอบสิ่งที่มหัศจรรย์มาให้เรา

- มองไปในแก่นของปัญหาว่า ทุกปัญหานั้นมันเป็นเพียงทางเดินทางหนึ่ง มันอยู่ที่ว่าเรามีท่าทียังไงกับมัน แล้วมันไม่ได้เกิดขึ้นกับเรา เพียงแต่มันเกิดขึ้นเพื่อเราต่างหาก

- ผู้ชายเป็นเพศที่มีความครุ่นคิดเรื่องเพศอยู่ตลอดเวลา ซึ่งผู้หญิงแต่ละคนจะมีแรงดึงดูดทางเพศที่แตกต่างกันไป เราจะสังเกตเห็นว่าผู้หญิงบางคนดึงดูดให้คนเข้ามาลวนลามมากกว่าปกติ

- ถ้าหากว่าเราลองปรึกษาทุกคนในชีวิตเราแล้ว ผลลัพธ์มันกลับกลายเป็นไม่ได้ช่วยให้เรามีความรู้สึกดีเท่าที่ควร เราควรจะหยุดเล่าสักระยะหนึ่ง แน่นอนว่าทุกคนใช้ประสบการณ์ตัวเองมาตัดสินผู้อื่นเสมอ

- ทุกคนจะมีเรื่องเล่าที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าเราจะเจออะไรมา ขออย่างหนึ่งอย่าพยายามโทษตัวเอง ว่ามันคือความผิดของเราทั้งหมด ไม่มีใครอยากเจอเรื่องราวแบบนี้ แต่อย่าลืมว่าไม่มีคำว่าบังเอิญบนโลกใบนี้

EP683 Special Formula สิ่งที่เราสนใจคือสิ่งที่เราจะได้รับมันมาเสมอ

ข้อความทวิตจาก James Clear ได้เขียนข้อความไว้ว่า "ชีวิตของเรานั้นได้ครอบครองในสิ่งที่เราใช้จ่ายมันไป"

- หากเราชอบซื้ออารมณ์ที่ขุ่นเคืองใจ เราก็จะได้อารมณ์ที่ขุ่นมัวกลับมา ฉันใดก็ฉันนั้นชีวิตเป็นเรื่องของเหตุและผลเสมอ

- จงใช้จ่ายอย่างมีสติ หากชีวิตเรามีความละเอียดและรอบคอบในการใช้จ่าย มันอาจจะมีส่วนที่ทำให้เรารอบคอบในการตัดสินใจก็ได้เช่นกัน

- แต่บางครั้ง หากเรายังสับสนว่าเราควรจะใช้จ่ายไปในสิ่งใด ก็จงสอบทานตัวเองอยู่เสมอว่าทางที่เราเลือกเดินไปนั้น มีผลตอบแทนเป็นอย่างไรกัน

- ชีวิตไม่ใช้สูตรสำเร็จว่าจะต้องเดินทางไหน แต่อย่างน้อยให้รู้ชัดว่า เราจะตั้งใจเดินทางที่เราคิดมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วเท่านั้น ชีวิตตัดสินใจได้ทีละทาง เลือกให้ดี

- ทั้งนี้ สิ่งที่เราให้เวลามากที่สุด จะเป็นสิ่งที่กำหนดอนาคตของเราเอง ทางเลือกมีจำกัด และเงินที่เราจะใช้จ่ายไปกับทางแต่ละทางนั้นก็ไม่เท่ากัน บริหารเวลาให้สมดุลอยู่เสมอ